Sla
Algemeen
Sla (Lactuca sativa) is een geslacht van bladgroenten die tegenwoordig rauw gegeten wordt. In de Romeinse tijd werd sla overigens nog gekookt omdat hij nog niet mals genoeg was. Er zijn veel verschillende typen sla: typen die een krop vormen en typen die dat niet doen. De oude Egyptenaren kenden al stengelsla, waarvan de stengel gegeten werd. Sla vormt aanvankelijk een stengel (in lengte variërend naargelang het type) met bladeren, maar wanneer je hem niet op tijd oogst, gaat de stengel verlengen (doorschieten), in bloei komen en zaadjes met vruchtpluis produceren. Verder kan het blad al of geen anthocyaan bevatten, waardoor zowel rode als groene slatypes bestaan. De vermoedelijke wilde stamouder van de sla is kompassla (Lactuca serriola). [1]
Soorten
- Botersla (kropsla) (Lactuca sativa var. capitata). (Waaronder ook Salanova)
- IJsbergsla (ijssla) (Lactuca sativa var. capitata "Iceberg"). De juiste naam is IJssla. De naam ijsbergsla is afgeleid van het Amerikaanse ras Iceberg en is dus eigenlijk een rasnaam en geen soortnaam.
- Bindsla of Romeinse sla (Lactuca sativa var. longifolia, synoniem: Lactuca sativa var. romana)
- Pluksla (Lactuca sativa var. angustana)
- Snijsla (Lactuca sativa var. foliosa / crispa)
- Eikenbladsla (Lactuca sativa)
- Krulsla zoals lollo rosso en lollo bionda (Lactuca sativa)
Teeltplan
Een teeltplan voor sla zou kunnen volgens de kalender die te vinden is op: Tuinieren.nl.