Winterpostelein
Algemeen
De winterpostelein of kleine winterpostelein (Claytonia perfoliata, synoniem: Montia perfoliata) is een eenjarige plant uit de familie Montiaceae. Vroeger was de soort opgenomen in de posteleinfamilie (Portulacaceae). De soort wordt in Engeland, Frankrijk, België, Nederland en Duitsland verbouwd als winterharde postelein, maar komt in al deze landen ook verwilderd voor. [1]
De plant is tegen vorst bestand en daardoor in het vroege voorjaar een belangrijke bron van vitamine C en mineralen als calcium, magnesium, en ijzer. In Amerika werd de plant door zowel Indianen als de goudzoekers in Californië gewaardeerd. Voor deze laatsten was het een belangrijk bestrijdingsmiddel van scheurbuik in het vroege voorjaar, wanneer zij gebrek aan vitamine C hadden. Diverse stammen waaronder de Zwartvoetindianen waardeerden overigens niet alleen de zachte blaadjes, maar ook de knollen, die ook eetbaar zijn evenals de wortels. [1]
Teelt
Kalender
Winterpostelein heeft kleine zwarte zaadjes, maak dus een fijn zaaibed, zaai oppervlakkig, en zorg er voor dat de bodem niet kan uitdrogen. Vliesdoek is ideaal om het jonge zaaibed te beschermen. Het gewas kan gezaaid worden van begin augustus tot half september. Bij vroege zaai in augustus kan al in oktober/november geoogst worden. Bij iets latere zaai valt de oogstperiode pas na de winter. [2]
Zaaien van midden februari tot midden oktober. Oogsten van midden april tot eind december. In het voorjaar ontstaan schotelvormige blaren (eigenlijk gaat het om twee blaadjes aan weerszijden van de stengel die met elkaar vergroeien), waaruit vervolgens een trosje bloempjes komt piepen. Die bloemen vormen al heel snel zaad... dat in de herfst weer gaat kiemen. [3]
Kalender
Thuis
- Herfst 2013 - waar de veldsla ten onder gaat aan meeldauw, doet de winterpostelein het geweldig in het meest donker stuk van de volkstuin.