Zeekool
Algemeen
Zeekool (Crambe maritima) is een zoutminnende vaste plant die vooral in Europa langs de kustlijn voorkomt en eetbaar is. Het is een relatief nieuwe groente voor Nederland. In omringende landen wordt het al beschreven als eetbaar sinds half 18e eeuw. Zeekool gedijt goed op zilte grond. In Nederland wordt het in de winter via twee groothandels verkocht, of kan het in het wild langs de Afsluitdijk of op de Waddeneilanden worden gevonden. Op Texel wordt het ook verbouwd. De stengels of stammen van de plant kunnen worden gegeten, en hebben een lichte koolsmaak. Hiertoe worden de stengels geblancheerd, of in plakjes geroerbakt. Ook is de stengel rauw te consumeren. De plant heeft grote, groene bladeren, die echter niet eetbaar zijn. Wel kunnen de jonge scheuten, al dan niet gebleekt, worden gegeten.[1]
Logboek
- Midden maart 2015 - Zeekool onder een net geplaatst
Teelt
Als je reeds over zeekoolplanten beschikt, vertrek je van wortelstekken. In het voorjaar snijd je de zijwortels van de wortelstokken van enkele volgroeide zeekolen in stukjes van 5-10 cm lengte. De stukjes zijn ongeveer zo dik als een potlood en dragen enkele knopen. Bovenaan snijd je ze recht af, onderaan schuin, zodat je later weet dat de stekken met de scherpe kant de grond in moeten. Vervolgens zet je de wortelstekken rechtop en naast elkaar in een bak met teelaarde achter glas of in een verwarmde ruimte. De kop van de wortel steekt net boven de grond uit. Geleidelijk aan vormen zich op hel bovenste snijvlak jonge scheuten en onderaan fijne bijwortels. Als hel zover is, hard je de stekken enkele dagen af, waarna je ze in de volle grond kan planten. Het eerste jaar laat je de plant volledig uitgroeien. Vanaf het tweede of het derde jaar begin je de stengels te bleken. Daarvoor plaats je in januari boven elke plant een omgekeerde stenen of plastic pot van 20 cm. Over elke pot gooi je een dikke laag aarde of stro. Je kunt ook rechtstreeks aanaarden tot op ongeveer 25 cm hoogte, net zoals bij asperges of molsla. Onder de volstrekte duisternis loopt de wortel uit en blijven de jonge scheuten wit. Het forceren (inkuilen) van de wortels lukt uiteraard ook in een donkere en matig warme (12-16°C) ruimte, zoals een kelder.[2]
vermenigvuldiging: zaad, wortelstekken, scheuren, plantafstand: 60 x 75 cm[2]